Cięcie laserowe plexi i tworzyw

— Litery i logotypy przestrzenne — laser wycina skomplikowane kontury liter (szeryfy, cienkie łączniki, ostre narożniki) z dokładnością niedostępną dla piły czy frezu z dużym narzędziem.

— Detale ażurowe i wzory — perforacje, kraty ozdobne, wzory powtarzalne — laser nie ogranicza się do prostych linii, tnie dowolny kontur z pliku wektorowego.

— Elementy z polerowaną krawędzią "od razu" — cięcie laserowe PMMA (odmiennie niż PCV czy poliwęglan) daje efekt oplawionej, przezroczystej krawędzi bez dodatkowej obróbki polerskiej — to jedna z głównych przewag tej technologii przy plexi.

— Krótkie serie i prototypy — brak kosztu narzędzia (matrycy, formy) sprawia, że laser opłaca się od pojedynczej sztuki, w przeciwieństwie do metod wymagających oprzyrządowania.

— Grubość materiału ma granicę praktyczną — powyżej pewnej grubości arkusza laser CO2 traci na jakości krawędzi (przypalenia, dłuższy czas cięcia, ryzyko niedopalenia na wylocie) — konkretny próg zależy od mocy maszyny (do potwierdzenia: maksymalna grubość PMMA cięta bez utraty jakości krawędzi na naszym parku).

— Materiały nieprzezroczyste do bieli/jasnych kolorów mogą się bardziej nagrzewać przy cięciu niż transparentne — ryzyko przebarwienia krawędzi rośnie z ciemnością/nieprzezroczystością materiału.

— Poliwęglan komorowy (struktura z pustymi kanałami powietrznymi) zwykle nie nadaje się do cięcia laserowego — struktura komór zaburza proces, a krawędź poliwęglanu litego po laserze może mieć lekkie przebarwienie (żółknięcie), inaczej niż czysta, przezroczysta krawędź PMMA.

— Format arkusza ograniczony polem roboczym maszyny (do potwierdzenia: maksymalny format cięcia jednoprzebiegowego na naszym parku); większe elementy wymagają cięcia z łączeniem lub przejścia na frezowanie CNC z większym stołem.

— Laser nie usuwa materiału objętościowo — do kieszeni, gniazd, otworów gwintowanych czy frezowania w głąb (nie na wylot) to nie jest właściwa technologia.